17.12.2025
Može se reći da jedan dobar deo država i naroda danas u svetu broji godine od Hristovog rođenja ili bolje reći od nove ere (n.e.), mada je još uvek u nauci sporna tačna godina (i datum) Hristova rođenja. Sa priličnom sigurnošću se ipak pretpostavlja da je mogao biti rođen bar 4. godine pre nove ere. Datumi i godine pre nove ere se označavaju sa p.n.e., a u literaturi engleskog govornog područja sa B.C. (before Christ).
Doduše, ima još nekih zemalja koje interno, nastavljajući svoju tradiciju, računaju godine od nekog drugog događaja iz prošlosti, kao na primer što to rade tradicionalni Jevreji, Kinezi ili muslimani.
Pa i u samom hrišćanskom svetu brojanje godina od Hristova rođenja, odnosno od početka nove ere, započelo je relativno kasno – tek između osmog i desetog veka iako je takav predlog učinjen od rimskog pape još u VI veku.
Najduže je trajalo računanje godina od biblijskog postanka Sveta, koje je po Svetoj knjizi bilo 5508. godine p.n.e. Srbi su čak i posle Kosova računali godine od postanka Sveta. Tako je Stevan Visoki [1], podižući Mramorni stub na mestu pogibije svoga oca kneza Lazara 15 godina posle Kosovske bitke, na stubu ostavio zapis da se slavna bitka sa Turcima odigrala "petnaestog dana meseca juna godine 6897." Ako od 6897. oduzmemo 1389. (godina kada je bio boj na Kosovu), dobijamo 5508. (p.n.e.), što je godina nastanka Sveta po Bibliji.
(U arheološkom muzeju kraj crkve Aja – Sofije u Carigradu nalazi se jedna kamena ploča. Njen grčki tekst kaže: "Obnovi se ova kula i ovo gradsko platno od Đurađa Despota Srbije 6956. godine." Kada se odbije 5508 godina od "postanka sveta" do rođena Hristovog dobija se 1448. godina.)
U antičkoj Grčkoj su dugo računali godine od održavanja prve Olimpijade, a to je bilo 776. godine p.n.e. Možemo se zapitati zašto su se igre održavale svake četvrte godine, što je ostalo pravilo i do danas.
Možda zato što je svaka četvrta godina prestupna, što nam govori da je svakako postojala neka povezanost sa kalendarom.
U drevnom Rimu, u periodu od osnivanja Rima pa do Hristova rođenja, godine su računate od godine kada je legendarni Romul, prvi rimski kralj (753 – 715 p.n.e.) osnovao grad Rim, a to je bilo 4755. godine od postanka Sveta ili 753. godine p.n.e.
U rimskoj imperiji jedno vreme se praktikovalo računanje godina od početka vladavine pojedinog imperatora. Tako je bilo za vreme vladavine cara Dioklecijana [2] – godine su počeli da računaju od 284. godine, kada je i proglašen za imperatora.
Međutim, ni nastanak sveta nije bio za sve narode u isto vreme. Za Jevreje svet je nastao 7. X 3761. godine p.n.e. Tako je 1999. godina po našem kalendaru, po jevrejskom računanju 5760 AM (Anno Mundi – Svetska godina).
Muslimani broje godine od Muhamedova bekstva iz Meke u Medinu (između 28.VI. i 20.IX.) 622.godine n.e. Osim toga islamska kalendarska godina je za 11 dana kraća, jer je muslimanski kalendar lunarnog tipa, pa se njihove godine ne mogu izračunati prostim oduzimanjem od našeg broja godina. Na primer, 1999 – 622 = 1377, što bi trebalo da nam govori da je sada kod muslimana ta godina po njihovom kalendaru. Ali nije! Zbog one razlike od 11 dana, sada je 1420. muslimanska godina.
Kinezi su 15. februara u ponoć 1999. godine dočekali dolazak njihove Nove 4697. godine. To je godina Zeca, koja je zamenija dotadanju godinu Tigra. To nam jasno govori da Kinezi broje svoje godine još od 2698. godine p.n.e. (preračunato). Slično kao i hebrejski i kineski kalendar predstavlja jednu kombinaciju solarnog i lunarnog kalendara, koji nastoji da se dužina kalendarske godine poklopi sa dužinom tropske (astronomske) godine.
[1] Stevan Lazarević (1389–1427), srp. knez i despot, najobrazovaniji vladar Evrope svoga doba, posle Kosova bio tur. vazal i borio se na njihovoj strani. U bici kod Nikopolja 1396. sâm dobio bitku. U bici kod Angore 1402. tri puta je spašavao sultana Bajazita ali ga ovaj nije poslušao i tu je poginuo. Od mađ. kralja dobio na dar Mačvu sa Beogradom. Njegova zadužbina je man. Manasija. Nasledio ga Đurađ Branković.
[2] Na latinskom: Gaius Aurelius Valerius Diocletianus, pravo ime Diocles ; rođen 245 n.e. u Salonei, današnjem Solinu u Dalmaciji, gde je i umro 316 n.e. Vladao od 284 – 305
KOJI TELESKOP DA KUPIM?
Komentari
Argument o "nepostojanju dokaza iz tog vremena" i "40 godina tišine"
U antičkoj istoriji, razmak od 40 godina je zapravo izuzetno kratak period. Za Aleksandra Velikog, najranije sačuvane biografije napisane su 300 do 400 godina nakon njegove smrti, pa niko ne sumnja da je postojao.
Prvi hrišćanski spis (Poslanice apostola Pavla) nastlo je oko 50. godine, što je samo 20-ak godina nakon Hristove smrti. To znači da su pisani dokazi nastali dok su očevici još bili živi.
Argument "Rimljani su vodili pažljivu dokumentaciju"
U pitanju je verovanje da bi Rimljani zabeležili Isusa da je postojao. Ovo je čest mit. Rimljani su vodili administrativne spise, ali ogromna većina tih spisa je zauvek izgubljena. Ne postoje sačuvane sudske arhive iz Judeje iz prvog veka. Za Rimsko carstvo, Isus je tada bio samo jedan od mnogih putujućih propovednika u nebitnoj, problematičnoj provinciji. Nije bilo razloga da carski istoričari pišu o njemu dok hrišćanstvo nije postalo pretnja (postalo je mnogo kasnije). Čak ni za Pontija Pilata (rimski guverner koji je naredio pogubljenje Isusa) nismo imali arheološki dokaz (kamen sa natpisom) sve do 1961. godine. Da li to znači da ni rimski guverner nije postojao?
Argument "Nema pisanih dokaza van Biblije" Ovo je netačno. Postoje nehrišćanski izvori. Tacit (Rimski istoričar, oko 116. n.e.): Smatra se jednim od najpouzdanijih antičkih istoričara. On eksplicitno pominje "Hrista" kojeg je pogubio Pontije Pilat tokom vladavine Tiberija. Tacit je prezirao hrišćane, pa nema razloga da bi izmislio tu priču u njihovu korist. Josif Flavije (jevrejski istoričar, oko 93. n.e.): U svom delu Jevrejske starine pominje Isusa i Jakova ("brata Isusovog"). Iako su hrišćani kasnije možda prepravljali delove tog teksta, većina naučnika se slaže da je jezgro teksta autentično i potvrđuje postojanje Isusa.
Razlika između "Istorijskog Isusa" i "Teološkog Hrista". Možemo diskutovati o tome da li je on bio Sin Božiji, da li je činio čuda i da li je vaskrsao (to je stvar vere). Ali debata o tome da li je čovek po imenu Isus iz Nazareta hodao zemljom, okupio sledbenike i bio razapet od strane Rimljana — u akademskim krugovima ne postoji. To se smatra istorijskom činjenicom.
Za čitanje predlažem 3. tom, dvenestotomnog dela Istorija civlizacije, Vita Djurenta (objavljeno i kod nas). Taj deo: Cezar i Hrist je posvećan ovoj temi. Kome se ne čita neka pogleda film The Case for Christ (2017), zasnovan na stvarnoj priči o Liju Stroblu, ateističkom novinaru Chicago Tribuna dobitnika više nagrada koji je istraživao dokaze o postojanju i uskrsnuću Isusa Hrista. Strobl, inicijalno skeptičan i neverujući, proveo je opsežno istraživanje tokom skoro dve godine, intervjuišući stručnjake za istoriju, arheologiju i teologiju, što ga je dovelo do prelaska u hrišćanstvo. Njegova knjiga istog imena, objavljena 1998. godine, bila je novinova za Pulitzerovu nagradu.
Ovo mi je promaklo 2016. ali sada sam pažljivo pročitao ceo tekst i fusnote. Sultan Bajazit je zarobljen u bici god Angore (Ankara) i umro je 8. (po nekim izvorima 9) marta 1403. godine u Akšehiru. Tamerlan (Timur Lenk - Hromi Timur) je poveo svog zarobljenika u svoju prestonicu, ali on je umro u putu.
Ovo nije primedba , generacijo, nego znak da tvoji verni čitaoci pažljivo čitaju i iščitavaju sve tvoje tekstove i e-knjige. Veliki pozdrav!!!